Pogrzeb katolicki

Komu należy się pogrzeb katolicki?

Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi:

Kan. 1176

§ 1. Wierni zmarli powinni otrzymać pogrzeb kościelny, zgodnie z przepisem prawa.

§ 2. Pogrzeb kościelny, w którym Kościół wyprasza duchową pomoc zmarłym, okazuje szacunek ich ciału i równocześnie żywym niesie pociechę nadziei, należy odprawiać z zachowaniem przepisów liturgicznych.

§ 3. Kościół usilnie zaleca zachowanie pobożnego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej.

 

**********************************

Komu odmawia się pogrzebu katolickiego?

Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi:

Kan. 1184 –

§ 1. Jeśli przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty, pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni:

1 – notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy;

2 – osoby, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej;

3 – inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

§ 2. Gdy powstaje jakaś wątpliwość, należy się zwrócić do miejscowego ordynariusza, do którego decyzji należy się dostosować.

Kan. 1185 – Pozbawienie pogrzebu zawiera w sobie także odmowę odprawienia jakiejkolwiek Mszy świętej pogrzebowej.

Pogrzeb samobójcy.

Kwestia pogrzebu samobójców nie jest w sposób bezpośredni podejmowana w obowiązującym Kodeksie Prawa Kanonicznego. W związku z tym odwołujemy się do Instrukcji liturgiczno-duszpasterskiej Episkopatu Polski o pogrzebie i modlitwach za zmarłych z 5 maja 1978 roku. Instrukcja ta w numerze 13 stwierdza:

Według powszechnego zdania psychiatrów samobójcy nie są w pełni odpowiedzialni za swój czyn. Dlatego nie odmawia się im pogrzebu katolickiego, jeżeli w ciągu życia okazywali przywiązanie do wiary i Kościoła. Uczestnikom takiego pogrzebu należy wyjaśnić sytuację.

Zacytowany przepis odnosi się do tych, którzy zanim odebrali sobie życie należeli do grona ludzi, których moglibyśmy określić jako praktykujący katolicy.

W swej dalszej części Instrukcja poucza, że: Samobójcę, który przed zamachem na własne życie dawał zgorszenie, należy traktować jako jawnogrzesznika.
W takiej sytuacji już możemy mówić o ewentualnej odmowie pogrzebu katolickiego lub przynajmniej ograniczeniu uroczystego celebrowania samej ceremonii. Czynimy to jednak nie z tego powodu, że dana osoba popełniła samobójstwo, ale dlatego, że jej życie było przeciwne duchowi chrześcijańskiemu i do samej śmierci trwała w oddaleniu od Boga i Kościoła manifestują to również przez fakt zadania sobie śmierci. Odprawienie bowiem takiej osobie pogrzebu identycznego jak każdemu innemu katolikowi żyjącemu w duchu religijnym byłoby zgorszeniem dla wspólnoty miejscowego Kościoła. Czasami zgorszenie dawane za życia przez samobójcę polega na alkoholizmie, a przez to również na braku praktyk religijnych. W związku z tym jednak, że zarówno samobójstwo, będące efektem jakiegoś zaburzenia psychicznego, jak i alkoholizm, który jest chorobą, nie powinny być jedynym motywem odmowy pogrzebu.

więcej na: http://www.cmentarne.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=12:pogrzeb-chrzecijaski-obowizujce-normy-postpowania&catid=2:przepisy-prawo&Itemid=4

**********************************

Pogrzeb naszych zmarłych zgłaszamy w kancelarii lub zakrystii przed lub po Mszy św. (można wcześniej umówić się telefonicznie +48 500 79 49 39)

Potrzebne dokumenty:

- akt zgonu z Urzędu Stanu Cywilnego,

- zaświadczenie o przyjęciu Sakramentu Chorych przed śmiercią np. od Kapelana Szpitala (jeśli takie jest),

- jeśli zmarły nie mieszkał na terenie naszej parafii konieczna jest zgoda proboszcza parafii, w której mieszkał w ostatnim czasie przed śmiercią.

 

Pogrzeb w naszej parafii ma następujący przebieg.

O wyznaczonej godzinie najbliższa rodzina i wierni gromadzą się przy trumnie zmarłego (w domu lub w domu przed pogrzebowym w Mielcu, Borowej albo w Padwi Narodowej) na wspólną modlitwę. W tym czasie kapłana i organistę przywozi ktoś z rodziny. Po przybyciu kapłan pozdrawia zebranych i odmawia modlitwy I stacji pogrzebu, po czym kropi ciało wodą święconą.

Jeśli zmarły mieszkała w w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła wszyscy idziemy w kondukcie pogrzebowym. Jeśli odległość od kościoła jest duża jedziemy samochodami.

Kondukt pogrzebowy wjeżdża na parking przy kościele. Czekamy aż wszyscy przyjadą. Następnie przy dźwiękach dzwonów wnoszona jest trumna do kościoła.

Porządek procesji: krzyż, chorągwie i idący parami ci którzy niosą wieńce.

Jeśli w domu (kaplicy przed pogrzebowej) nie modlitwy różańcowej organista lub kościelny (po wcześniejszym uzgodnieniu) prowadzi różaniec za zmarłego.

W tym czasie można zamówić intencje za zmarłego.

Zwykle w tym czasie jest także okazja do skorzystania z Sakramentu Pokuty. Różaniec trwa zwykle ok. 30 minut. Następnie rozpoczyna się Msza św. za zmarłego.

Ktoś z rodziny może czytać czytanie, śpiewać psalm i czytać modlitwę wiernych.

Po Mszy św. następuję ostatnie pożegnanie. Po obrzędach ostatniego pożegnania rozpoczyna się procesja na cmentarz. W czasie procesji biją dzwony i śpiewa się psalmy.

Na cmentarzu przy grobie następuje trzecia, ostatnia stacja pogrzebu.

Na końcu ktoś z rodziny może podziękować za wspólną modlitwę i udział w pogrzebie.

Gorąco zachęcamy do modlitwy w intencji zmarłego, a zwłaszcza do pełnego uczestnictwa we Mszy św. pogrzebowej. Ważne jest by przystąpić do sakramentu pokuty i przyjąć Komunię św. w intencji zmarłego.
Także po pogrzebie należy pamiętać o zmarłym, otaczając go modlitewną pamięcią np. przez:

Msza św. w 7 i 30 dzień po śmierci;

Msza św. w rocznicę śmierci;

Msza św. w innych terminach (np. w dzień imienin, urodzin);

„wypominki” w miesiącu listopadzie.